brabant calling

De kracht van cultuur is een netwerkbijeenkomst voor gemeenteambtenaren op 12 juni. Margo de Groot-Coenen is dagvoorzitter en blogt over haar verwachtingen voor deze dag.

Geschreven door Margo de Groot-Coenen

https://twitter.com/mk5060fcp/status/466955652167131136

Mijn telefoon kwaakt. 073 belt met 070. De termen kracht van cultuur, sterke culturele infrastructuur, samenwerkende steunpunten, gemeenteambtenaren cultuur en dagvoorzitterschap vallen in sneltreinvaart op hun plaats in het gesprek. En ik begrijp: ik mag een bijeenkomst voorzitten die het fundament gaat leggen voor betere, samenwerking tussen culturele instellingen en gemeenten. Hard nodig in een tijd waarin het geld schaars is, maar eenieder wel zeker uitgesproken waarde aan cultuur hecht.

Met meer dan vakmatige belangstelling volg ik al jaren de onderzoeken naar de meerwaarde van cultuur. De argumentatie in de onderzoeken reflecteert de tijdgeest, valt mij op. Van argumenten gebouwd op intrinsieke waarde van cultuur verschuift de nadruk steeds meer naar het in beeld brengen van meetbare waarde van cultuur. Cultuur wordt in toenemende mate in economische termen gevat. Een enkele rapportage zoals bijvoorbeeld die van Cultuurpromotie Utrecht uit 2011 onderscheidt de verschillende waarden van cultuur: de maatschappelijke waarde, gebruikswaarde, optiewaarde, bestaanswaarde, economische waarde en sociale waarde.

Een enkele rapportage onderscheidt de verschillende waarden van cultuur: de maatschappelijke waarde, gebruikswaarde, optiewaarde, bestaanswaarde, economische waarde en sociale waarde.

Ik bespeur dat naast de meer kwalitatieve onderzoeken de behoefte aan meten groeit. Meten van effecten. Meten van opbrengst. Er is in toenemende mate belangstelling voor de wijze waarop wordt gemeten, de zoektocht naar nieuwe meetinstrumenten die wetenschappelijk verantwoord zijn waardoor we anders kunnen meten. Waarmee we nieuwe ambities en ontwikkelingen in het rijk van het meetbare krijgen. Immers: meten is weten.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben een ondernemer en ben zeer gesteld op de meetbaarheid der dingen. Ik hou van zakelijkheid, toetsbaarheid en inzichtelijkheid. Toch begint het bij mij zo zoetjes aan te kriebelen. In toenemende mate vraag ik me af of we nog wel willen weten wat we niet kunnen meten, maar wel ervaren en zien? Maar vooral kriebelt het bij mij als het gaat om de verbinding tussen weten en willen. We weten echt wel. Maar hoe gaan we van weten naar kunnen, willen en mogen? Van denken naar durven & doen?

Want die stap is in mijn ogen hard nodig in een tijd waarin gemeenten in ieder geval minder geld uit willen geven, simpelweg om dat er minder geld is. Een tijd ook waarin cultuur, zowel in materi‘le als in immateri‘le vorm weer steeds meer een hoofdrol speelt in discussies rond identiteit. Een tijd waarin museale collecties verknoopt beginnen te raken aan local, regional and national branding strategies zoals dat in goed Nederlands heet.

Op het Gemeentelijke Cultuurcongres 2014 werd duidelijk dat het probleem niet zozeer lijkt te liggen in gebrek aan kennis of wilskracht van gemeenten, maar eerder aan het niet weten van de wegen

Een hele snelle oppervlakkige google search levert bijvoorbeeld gemeente Gilze Rijen op die een enthousiasmerende beleidsparagraaf over de meerwaarde van cultuur afsluit met de pakkende oneliner: ‘Cultuur is het cement van de samenleving.’ Alstublieft.

Gemeenten en cultuursector lijken elkaar alle onderzoeken kwalitatief en kwantitatief ten spijt gewoon onvoldoende te kennen. Dat juist d‡t beter moet zodat samen met de bewoners op lokaal niveau aan cultuur kan worden gewerkt, realiseren ook de Brabantse steunpunten zich, zowel vanuit hun contacten met de cultuurmakers als met de bewoners als met de gemeenten. Cultuur is immers een sector die door gemeenten in mijn ervaring wel degelijk als zeer belangrijk wordt ervaren. Een hele snelle oppervlakkige google search levert bijvoorbeeld gemeente Gilze Rijen op die een enthousiasmerende beleidsparagraaf over de meerwaarde van cultuur afsluit met de pakkende oneliner: ‘Cultuur is het cement van de samenleving.’ Alstublieft.

Om dat te realiseren, moeten gemeenten en cultuursector elkaar dus beter leren kennen. Is het zaak dat gemeenten en cultuursector bij elkaar weten wie wie is, weten wat er kan, wie wat kan, hoe je met elkaar overlegt, wat het vocabulaire wederzijds is en hoe wat je voor ogen hebt samen met elkaar werkelijkheid kan worden. En vooral ook samen met de bewoners.

Ik persoonlijk kan nauwelijks mijn nieuwsgierigheid bedwingen naar de inleiding van David Hamers die met concrete voorbeelden de waarde van cultuur concreet in beeld zal brengen. Naar de deelsessies waarin ieder van de partners in dit project – BKKC , Cubiss, Erfgoed Brabant en Kunstbalie – vanuit hun eigen expertisegebied uitnodigen tot ge•nspireerd worden en doorpakken. Naar de ongetwijfeld prikkelende uitleiding van jong talent Mijke Pol. Het moge duidelijk zijn: ik zie er naar uit om met u kennis te maken op 12 juni, tot dan! 

Geen reacties

Geef een reactie