gevoed door Kunstloc Brabant
~

Vrijdagavond 17 april 2020. Normaal klinkt er op dit tijdstip gelach uit het artiestencafé en geroezemoes uit de bibliotheek. Bespreken horecamedewerkers achter de bar wie wat doet tijdens de pauze van de theatervoorstelling en haalt de vrijwilligster die de toegangsbewijzen controleert nog snel een kam door het haar. Een kleine jongen sprint met zijn trompettas naar het muzieklokaal en enthousiaste gasten druppelen binnen, een gezellig geroezemoes met zich meebrengend richting garderobe en foyers.

– Geschreven door Colinda Vergouwen. Foto's door Marcel Otterspeer, Pix4profs.

Vanavond klinkt er een oorverdovende stilte en vliegt de leegte van ons gebouw me naar de keel. Ik mis onze gasten, mijn fijne collega’s en al die andere vertrouwde gezichten.

Bijna alle krantenberichten, journaals en televisieprogramma’s draaien om de laatste coronacijfers. Calculaties en berekeningen. Subsidies en noodfondsen. Ik weet dat die cijfers zakelijk gezien voor ons essentieel zijn en lees en bespreek deze dan ook dagelijks met onze directeur-bestuurder Hilda Vliegenthart en staf. We overwegen en maken keuzes. Soms dezelfde dag nog bijgesteld, omdat de actualiteit ons inhaalt.

Maar eigenlijk snak ik maar naar één ding. De Brabantse gemoedelijkheid. Gasten, artiesten en collega’s zien en spreken. In het echt en niet via het zoveelste Skype of Zoom gesprek. Dat heeft me ook altijd zo aangetrokken tot werken in deze sector. Cultuur biedt inspiratie, troost, afleiding en geluk. Het geeft aanleiding tot gesprekstof, ontmoeten, elkaar zien. Dat waar Brabanders goed in zijn, verbindingen leggen.

Met de collega’s uit de regio is dat contact er gelukkig, hetzij digitaal, ruim voldoende. We stemmen met elkaar de ontwikkelingen af, mailen over het verplaatsen van voorstellingen, wanneer we de verkoop moeten starten voor het nieuwe seizoen en of we wel of geen seizoenbrochures uitbrengen. We helpen elkaar relativeren en slaan de handen ineen in het belang van de cultuursector. 

Ook bij Nieuwe Nobelaer zitten we niet bij de pakken neer. Met onze bibliotheek, educatieafdeling en theaterzalen helpen, onderwijzen, vermaken en faciliteren we álle inwoners van Etten-Leur. Ons cultuurcentrum verbindt. Dat dat door de sociale lock down onhaalbaar leek, zorgde juist voor een strijdlustig gevoel. Creatief denken en de schouders eronder. Samen.

We gaven 800 pakketten met afgeschreven boeken weg, Voorlezen met Muziek is wekelijks live vanuit de bibliotheek te zien op social media, muzieklessen worden digitaal gegeven en op 2e Paasdag verzorgde muziekconsulent Harry Hendriks bij diverse mensen en een zorginstelling een mini-concert in de voortuin. Het leverde mooie verhalen op, een lach en een traan. We waren op afstand, toch even verbonden met elkaar.

En dan klinkt er vanuit de Grote Zaal ineens keiharde rockmuziek. Mijn hart maakt een sprongetje. Het zijn de Shabby Harry’s, die zich voor een lege zaal in het zweet spelen en hun opzwepende hardrock muziek via een YouTube livestream van Poppodium Nieuwe Nobelaer de huiskamers van Etten-Leur inblazen. 

3430
~

 Voor even voel ik me, weliswaar op afstand, weer verbonden met onze bezoekers die thuis aan het kijken zijn en online reageren op het concert.  Ik hoop dat ik ze snel weer in het echt zie.  

Ze worden danig gemist.