gevoed door Kunstloc Brabant
~

Odette Kolen – van de Korput is dwarsfluitdocente bij Factorium. De afgelopen maanden gaf Odette haar leerlingen online les. In de week van 1 juni opent haar klaslokaal weer, in een ‘nieuw normaal’. Hoe kijkt Odette terug op deze periode? Ze deelt haar gedachtes met ons.

– Geschreven door Odette Kolen – van de Korput

~

Nog 7 nachtjes slapen en dan…..

welnee, ik ben nog lang niet jarig, maar over 7 nachtjes gaat het cultuurgebouw weer open en kunnen de lessen van start.

“Ik mag weer beginnen”…..ik weet nog dat ik het ooit zei toen mijn pauze af was gelopen en ik opstond in de personeelskamer om naar mijn leslokaal te gaan. Een opgetrokken wenkbrauw van een collega als reactie.

Het is ook precies wat ik in de afgelopen weken heb ervaren:

Ik móest dan wel vanaf mijn zolderkamer lesgeven, maar ik mócht de leerlingen weer zien en helpen om hun muziek nog mooier te maken.

Ik móest dan wel inloggen, maar ik mócht naar hun verhalen luisteren over hun zoektochten met alles wat zij op dit moment meemaken in hun isolementsleven, alvorens ze gingen fluiten.

Ik móest dan wel goed bedenken hoe ik de lessen vorm gaf, maar ik mócht vooral ook genieten van mijn fijne werk, de leerlingen en de energie die ik daarvan krijg.

En óók mocht ik in de afgelopen weken ervaren dat als je verder luistert en kijkt dan het geluid dat door de computer komt er nog heel veel mogelijk is. Het was een soort versnelde tijdreis naar de toekomst. Of trekt u nu ook uw wenkbrauw op?

De volgende vraag werd me gesteld: “Is er misschien ook iets dat je gaat missen als het straks weer gewoon is?”

Ik vroeg me bij deze vraag even af of “gewoon” zoiets betekent als “het hernieuwde-nieuwe-normaal”, maar dat werd al snel verdrongen, doordat ik mezelf in de meest onhandige yogaposes terugzag voor het beeldscherm als ik aan een leerling wilde laten zien welke vingers op de juiste kleppen van het instrument moesten. Of dat ik voor de camera wilde laten zien wat het verschil is als je een hoge of lage toon moet blazen….een soort duckface als gevolg. Opeens was het beeldscherm als een spiegel, die ik nooit eerder zag tijdens het lesgeven.

Nee, het lesgeven was hierdoor de laatste weken verre van charmant, maar het diende een doel hè?!

Weer een gedachte die bij me opkomt; in hoeverre zal het lesgeven weer als vanouds zijn als ik in “het hernieuwde-nieuwe-normaal-tijdperk” in het leslokaal zal staan achter een zogeheten spatscherm – nee…dát klinkt pas charmant zeg!-

Vanaf volgende week móet ik weer naar de muziekschool toe, maar ik mág dan weer als vanouds lesgeven…hernieuwd en heel normaal!

Odette Kolen schreef ook aan het begin van de coronacrisis over haar ervaringen in een blog

Odette Kolen - van de Korput

Dwarsfluitdocente bij Factorium