To hell with Future Phobia, here’s to the future!

– Geschreven door Robin Berkelmans

De toekomst en ik hebben altijd al een rare relatie gehad. Het ene moment lijkt alles koek en ei, het andere moment kunnen we elkaar niet luchten of zien. En na 25 jaar is het nog altijd niet duidelijk of we nu een ‘ding’ zijn of niet. Wat moet je ook met zo iemand? Uiteindelijk doet hij, of zij, gewoon wat ‘ie zelf wil.

Toch blijft het moeilijk om elkaar los te laten. We groeiden samen op, beloofden elkaar dat we groot en volwassen zouden worden en, ondanks de ruzies en discussies – “Ik zie wel!” “Stik er maar in.” “Ik ga lekker in het nu leven!” – eindigen we keer op keer weer samen. Op de bank. In bed. Maar vooral: in mijn hoofd.

Soft Landing by Merijn & Jurriaan Hos – Hanneke Wetzer
Soft Landing by Merijn & Jurriaan Hos – Hanneke Wetzer

“To hell with Future Phobia, here’s to the future!” galmt er door het Klokgebouw tijdens de opening van STRP: het Eindhovense festival voor kunst en tech dat met deze editie kiest voor een tragere, meer poëtische benadering van de toekomst, kunst en technologie.

Met een schuin oog zie ik hoe ze van alle kanten omhelst wordt – “Lang niet gezien, wat zie je er goed uit!” “Weet je nog, die keer dat we tegen elkaar zeiden dat we later kunstenaar zouden worden? Haha, ja! Ik ben nu accountant!” – Hmpfr. Ze moesten eens weten.

Hoe vaak heeft ze geen lieve woordjes in míjn oor gefluisterd? – “Alles komt goed.” “Morgen weer een dag.” “Sowieso breek je door als obscure zwartwit-fotograaf voor je 15e verjaardag.” – Leugens, dat waren het. De toekomst zet alles op alles om je voor altijd om haar vingers te winden. Of je dat nu wil of niet.

Laboratorium Motus Mori by Katja Heitmann - Hanneke Wetzer
Laboratorium Motus Mori by Katja Heitmann - Hanneke Wetzer

Halverwege de avond hangen we samen aan een statafel. Na twee prosecco’s met lavendelsiroop en tijm wacht ik tot het liefdesvirus inkickt. “Misschien moet ik nog een halfje pakken” denk ik, terwijl ik om mij heen kijk en alleen maar blije mensen zie. Met een schuin oog ziet de toekomst hoe ik even niet met haar bezig ben. “Hé,” zegt ze “zullen we een boek gaan schrijven?” “Hm?” Ik kijk op. “Oh, sorry. Ik was even vergeten dat je hier ook nog was.”

“Ah.” zucht ze. Even is het stil tot de toekomst zich herpakt. “Weet je, het is heel makkelijk om je helemaal niet of juist te veel met míj bezig te houden.” zegt ze. “Waar het moeilijker wordt is om te vieren dat ik er gewoon ben.” Ze heeft gelijk. Het is zo simpel om jezelf in u- en dystopieën te verliezen. Maar is het realistisch? Niet echt. En of je er uiteindelijk gelukkiger van wordt is ook nog maar de vraag.

“Misschien moeten we gewoon vrienden blijven,” begin ik. “Ik ga veel liever prosecco met lavendelsiroop en tijm met je drinken dan dat we de hele tijd op elkaars lip blijven zitten.” “Oh, oké.” zegt ze. “Vrienden?” vraag ik. “Vrienden.” “Mag ik dan nu weer verder?” Ik knik. En voor ik het weet is ze weer naar een andere tafel gefladderd om het daar over haar toekomstdromen te hebben.

The Love Virus by Heather Dewey-Hagborgs - Hanneke Wetzer
The Love Virus by Heather Dewey-Hagborgs - Hanneke Wetzer

Die avond, onderweg naar huis, denk ik niet aan haar maar aan de mensen die ik die avond gesproken heb. Aan de werken die ik gezien heb. Aan de vragen die ik gesteld heb. Ik droom weg bij de lichtjes die voorbij zoeven tot ik plots een trilling in mijn jaszak voel. Het is de toekomst. “Vergeet je niet dat je hier een artikel over moet schrijven?” “Nee, nee. Komt goed. Morgen weer een dag.” antwoord ik, twee dagen later.

STRP Festival is nog tot en met zondag, 7 april, te bezoeken in het Klokgebouw in Eindhoven.

Share on Facebook0Share on LinkedIn0Tweet about this on Twitter
Tags:
Geen reacties

Geef een reactie